Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Απρίλη μου...

Κι είχα μία όρεξη περίεργη σήμερα να κάνω χορτόπιτα, μία απροσδιόριστη προκοπή να ανοίξω φύλλο πρωί πρωί αφού λαλήσαν τα κοκόρια και σιγουρέψαμε την καινούργια μέρα. Σταυροκοπήθηκα, επέτρεψα στο ράδιο να λέει τα δικά του και ξεκίνησα το πλάθειν.
Αφοσιωμένη στο ζυμάρι μου, ακούω τους Madrugada να μου φωνάζουν " What's on your mind??"
 Ταράχτηκα η αλήθεια ήταν , παρατάω το μισοζυμωμένο ζυμάρι,που αν είχε στόμα θα με στόλιζε ,σα λαμπάδα γιορτινή και κοιτούσα το ράδιο. 
Τι να πω τώρα στον κύριο Madrugada?
Γουατς ον μάι μάιντ;;
 Πολλά και διάφορα. Από πού να το πιάσω κυρ-Sivert μου;
Που θα περάσω ακόμα ένα Πάσχα στο βίλατζ σα να είμαι τίποτις Μπυθουλαία;
Που ναι μεν προικώο το εξοχικό στη Λιγουρία (της Ιταλίας ντε) , αλλά καταλήφθηκε από έντομα και ο φρικτός μπάτλερ δεν προνόησε για απεντόμωση; Τον απέλυσα καθώς κατάλαβες ,μιας και μου κόστιζε σε μισθά, όσο δέκα υπάλληλοι του Τζάμπο.
Τώρα που είπα  Λιγουρία , θυμήθηκα κάτι λιγούρια γείτονες που μας έτυχαν, δήθεν βίγκαν, κι όταν η τσίκνα από το αρνί κυρίευσε τις αισθήσεις τους , παραλίγο να καταπιούν και τα κάρβουνα από την ψησταριά. Ενιγουέι τι έλεγα, α! ναι...
Στο χωριό κυρ- Sivert μου ,που δεν εννοείς να πάψεις να με ρωτάς γουατς ον μάι μάιντ και με εκνευρίζεις λιγουλάκι.
Εκεί με τη φύση σε άνθηση, τα δέντρα παραδομένα στους οργασμούς τους και τις μέλισσες να επικονιάζουν όλο το σύμπαν, εκτός από την ξαδέρφη Κερασίνα που πολύ της φαίνεται η έλλειψη στο πρόσωπο και κάτι πρέπει να γίνει επ' αυτού!
Τι με ρωτάς λοιπόν κύριε Madrugada μου και τι να σου απαντήσω η δόλια;
 Να κάνω καφέ να στα πω ; 
Γιατί η πίτα δε βλέπω να παίρνει σάρκα και οστά!


Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ιστορίες του χιονιού


Φεύγω για τη δουλειά μια ώρα πριν, να διανύσω απόσταση δέκα λεπτών. Το χιόνι όμως έχει δικούς του κανόνες και κούτσα κούτσα να φτάσω στην φανταστική μου δουλειά. Εβλεπα τους άλλους στο δρόμο με μια άνεση, ενα θάρρος να περπατάνε αμέριμνοι πάνω στο χιόνι, λέω δεν ανοίγω το βήμα κι εγώ...(που πεφτω για πλάκα στο ίσιωμα όταν έχει καύσωνα), βάζοντας στο pause τη φωνή μέσα μου που έλεγε :"που πας ρε γίδι, θα πέσεις" 
Κι ανοίγω το βήμα... 
Και πατινάζ δεν έμαθα ποτέ! 
Και τριπλό αξελ, πιρουέτα Μπιλμαν, σπαγγατ κι ο ουρανός έγινε ένα με τη γη, κι αφού πιλότος δεν ημανε να πάθω Vertigo ,άρα... ΕΠΕΣΑ! 
Δε με ένοιαξε το αστείρευτο γέλιο που χάρισα στους διαβάτες, ούτε οι μελανιές που σχηματίζονται ώρα με την ώρα. Μόνο που έγινα παπί και δεν είχα ρούχα επιπλέον μαζί μου. 
Συμπέρασμα :
Ο χειμώνας είναι για τους πλούσιους. 
Κι η άνοιξη.. 
Και το καλοκαίρι.. 
Κι εγώ παραμενω ξανθιά και χαζή!!!! 


Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Cinque Terre

"Πότε αξίζει ένα φιλί;
Πριν ή μετά το ταξίδι;"*




Σε παίρνω μαζί μου χωρίς αποσκευές , κρυφά...απρόσμενα.
Κι όσο δεν αντιστέκεσαι ,τόσο μοιάζει με θαύμα.
Στα πέντε χωριά που ονειρεύτηκα να ταξιδέψω, στα έντονα χρώματα που βάφει το φως.
Στις πέτρινες βεράντες μεθυσμένες από ντόπιο κρασί.
Στα γελαστά πρόσωπα παιδιών που κάποτε ήμασταν κι εμείς.
Στις μελωδικές φωνές κατοίκων που δεν μας ξέρουν και φιλόξενα μας δέχονται.
Στα μυρωδάτα λουλουδιασμένα στενά ,στα απαλά χρώματα ,στα ακαταμάχητα ροζ , στο απροσδόκητο τυρκουάζ που μας αφήνει άφωνους.
Ένα φιλί στη Vernazza , δύο στην Corniglia ,αμέτρητα στη Manarola ,πυρπολημένες αγκαλιές στο Riomaggiore ...
Να βάλουμε φωτιά στον ήλιο ,κόντρα στη δύση του!
Έλα.... γυρίζουμε γεμάτοι με θύμησες που θα έχουμε να λέμε , οι δυο μας ...σιωπηλά.



*( Από την ταινία Νοτιάς )